ถ้าพี่รับผมเข้าทำงาน ผมจะลาออกจากมหาลัย

ช่วงนี้กิจวัตรประจำวันตอนเช้าคือตื่นเช้ามาออกกำลังกาย ขับรถไปส่งคิรินที่โรงเรียนแล้วกลับมาส่งเจลินไปโรงเรียนต่อทุกเช้า

ทุกวันที่ได้เห็นลูกๆ เดินเข้าโรงเรียนก็คิดถึงตัวเองที่ค่อนข้างห่างไกลและไม่ได้มีความผูกพันกับโรงเรียนหรือการศึกษาเท่าไหร่นัก

ย้อนไปวัยเด็กได้เรียนโรงเรียนที่พอจะเรียกว่าดีได้ถึง ป.4 พอ ป.5 ต้องไปเรียนโรงเรียนหลังตลาด แบบที่ไม่มีประตูห้อง เพราะห้องเรียนเป็นแค่ก่อปูนขึ้นมาครึ่งตัว กั้นแล้วนับเป็นห้องเรียนเลย

ขึ้น ม.1 โชคดีหน่อยจับฉลากเข้าสุรศักดิ์มนตรีได้ แม่ดีใจใหญ่ลูกได้อยู่ห้อง 1 เพราะคิดว่าคือห้องคิงส์ แต่ไปเรียนจริงๆ ห้องคิงส์คือห้อง 15 ห้อง 1 คือรวมเด็กคะแนนแย่สุดแล้ววิชาหลักที่เรียนคืออุตสาหกรรม…

ผ่านไป 1 เทอมกรรมตามมาเรียกให้ต้องย้ายไปโคราช เรียนที่โคราชได้แค่เทอมเดียว ก็ต้องระหกระเหินกลับมากรุงเทพ กลับมาไม่มีโรงเรียนให้เรียนเลยไปจบที่ กศน.

ตอนอยู่โคราชมีสิ่งหนึ่งที่ฝังใจมากๆ คืออยากทำงาน เคยเห็นป้ายรับสมัครงานที่แมคโดนัลด์ ว่ารับอายุ 15

พอจบ กศน. เลยเลือกเรียนพาณิชย์เพราะเลิกเร็วจะได้ทำงานต่อได้เลย อายุ 15 ได้บัตรประชาชนเสร็จสิ่งแรกที่ทำคือไปเป็นสาวรำวง แฮ่!

คือเดินไปสมัครงานแมคโดนัลด์ เดินไปดื้อๆ เลยเจอพี่คนนึงท่าทางดูเป็นผู้จัดการ ก็บอก “พี่ครับสมัครงาน” พี่เค้ามองหน้าแล้วก็บอกฝึกงานเลยได้มั้ย “ได้ครับ” ผมตอบ

แล้วผมก็ยืนทอดไก่เป๊ปเปอร์อยู่ 4 ชั่วโมง ฝึกงานจบผมได้ทำงานพาร์ทไทม์ที่แมคโดนัลด์ เซ็นเตอร์วัน ตั้งแต่วันนั้น

ผมทำๆ เปลี่ยนๆ งาน ทั้งเด็กปั๊ม ส่งพิซซ่า เชสเตอร์กริลล์ ขับรถส่งหมูกระทะ ทำไปเรื่อยแต่ก็ไม่เคยออกจาก แมค ทำจนเรียนจบ ปวส. จบแบบใช้เวลานานกว่าชาวบ้านเค้า 3 ปี…

เพราะผมชอบทำงานมากกว่าเรียนน่ะนะ

หลังจากนั้นผมได้ไปเป็น บาริสต้า ที่แมคคาเฟ่ สาขาพหลโยธินเพลส ช่วงนั้นผมคิดว่าก็เรียนต่อมหาลัยภาคค่ำเอาละกัน เรียนให้มันจบๆ ไป มีวุฒิติดตัวไว้หน่อยเผื่อสมัครงานอะไรที่ดีกว่าที่เป็นอยู่ได้

แต่จุดเปลี่ยนชีวิตก็มาถึง ตอนนั้นพี่ที่ดูแลบาริสต้าออกไป อเมซอน เค้าบอกว่ากำลังจะเปิดตัว อเมซอนใหม่ มาแข่งกับสตาร์บัคส์ อยากชวนผมไปสัมภาษณ์เป็นผู้จัดการ

วันสัมภาษณ์คุยกันสนุกมากกับฝั่งผู้บริหาร “แต่การเป็นผู้จัดการมันต้องเป็นฟูลไทม์ เรียนมหาลัยอยู่จะทำยังไง” พี่ผู้บริหารคนนั้นถาม

“ถ้าพี่รับผมเข้าทำงาน ผมจะลาออกจากมหาลัย”

เฮ้ย แล้วไม่ต้องถามพ่อแม่หรอ “ไม่ครับ ผมดูแลชีวิตตัวเอง” ผมตอบ

เค้าทำหน้าอึ้งปนเชื่อว่าไอเด็กนี่มันเอาจริง เวลาผ่านไป 3 วัน HR โทรมาบอกว่าผมได้งาน

วันรุ่งขึ้นผมไปลาออกจากมหาลัย แล้วผมก็ไม่เคยได้กลับเข้าไปเรียนอีกเลย จากวันนั้นถึงวันนี้ เกือบ 15 ปี ชีวิตหลังตัดสินใจไม่เอาวุฒิปริญญา แต่เลือกทำงาน มันพาผมไปเจอเรื่องราวมากมาย

แต่วันนี้จะยาวไปหน่อย ไว้พรุ่งนี้ผมมาเล่าต่อนะครับ